Een lege stoel aan tafel. Een brief die niemand durft te openen. Een afspraak waarvoor iemand te laat komt. Mijn verhalen beginnen vaak met zulke kleine dingen. Ik blijf erbij stilstaan, stel vragen en al snel verschijnt er iemand: een vrouw die twijfelt of ze zal vertrekken, een vader die naar woorden zoekt, twee vrienden die elkaar nog iets willen zeggen. Dan open ik een lege pagina. Ik wil begrijpen wat hen daar bracht, wat ze verzwijgen en wat hen dichter bij elkaar zou kunnen brengen. Zo stap ik een roman binnen: door ruimte te maken voor iemand.
Mijn personages laten verrassen
Tijdens het schrijven leer ik de mensen op mijn bladzijden graag kennen: hoe ze lachen, een traan inhouden of van onderwerp veranderen wanneer een vraag te dichtbij komt. Ik denk te weten waar een scène heen gaat, maar een personage weigert het antwoord dat ik had bedacht. Ik begin opnieuw. Een gesprek duurt voort, een herinnering vindt haar plek, een deur gaat op een kier. Ik hou van die omwegen. Ze brengen de verrassingen waardoor ik zelf ook wil doorlezen.
Schrijven wat ons verbindt
Ik schrijf over onvolmaakte families, blijvende vriendschappen, aarzelende liefde en waarheden die te lang verborgen blijven. Ik hou van personages die fouten maken, midden in verdriet kunnen lachen en opnieuw beginnen wanneer ze dachten dat het te laat was. In mijn romans kunnen een maaltijd, een verlicht raam of teruggevonden woorden alles veranderen. Ik zoek dat moment waarop we iets van onszelf herkennen in het leven van een ander.
En dan bent u er
Een verhaal verandert zodra het een lezer ontmoet. U brengt uw eigen beelden, herinneringen en gevoel voor het onuitgesprokene mee. Voor die ontmoeting heb ik deze plek gemaakt en bied ik mijn romans aan als EPUB en PDF. Neem ze mee in de trein, lees ’s avonds verder of pak tussendoor een paar bladzijden. Ik hoop dat een personage u bijblijft, een scène u laat glimlachen of een zin u aanspoort iemand te bellen. Dan hebben we meer gedeeld dan een boek. Welkom. Kies gerust uw eerste verhaal.
« Ik hoop dat het dichtslaan van een van mijn boeken voelt als afscheid nemen van iemand die u kent. »
Mijn leven tussen twee hoofdstukken
Mijn verhalen ontstaan zelden aan mijn bureau. Ze komen naar me toe op een kade, op een terras of op een bospad, in de regen net zo goed als in de zon. Hier zijn een paar momenten uit mijn leven, de momenten waar mijn romans uit putten.
Thuis, aan mijn tafelSoms moet ik al om een zin lachen voordat hij op papier staat.
In een Parijse boekhandelIk loop nooit een boekhandel uit zonder een boek meer dan waarmee ik binnenkwam.
Langs de SeineIk wandel om een plot te ontwarren. Vaak is de knoop al los vóór de volgende brug.
Op een caféterrasEen gesprek aan het tafeltje naast me, en daar is een nieuw personage.
In de tuinLezen in de zon is mijn manier om op te laden.
Montmartre, in de regenDe Parijse regen heeft me nog nooit binnengehouden. Hij geeft me zelfs ideeën.
In de bergenDe eerste sneeuwvlok van de winter maakt me nog altijd net zo blij als toen ik tien was.
Aan de Bretonse kustHarde wind, een gele regenjas en de oceaan. Niets werkt beter om mijn hoofd leeg te maken.
In de Provence, hartje zomerMet mijn ogen dicht, midden in de lavendel, luister ik naar de cicaden.
Op een stormachtige avond’s Nachts, als het hard regent, schrijf ik mijn meest geheime scènes.
Op een dak in ParijsDe laatste bladzijde van een roman vieren bij zonsondergang is een ritueel geworden.
Op de markt, op een lenteochtendIk proef alles. Mijn personages houden ook van lekker eten.
In BiarritzOp blote voeten aan de oceaan lach ik om alles en niets.
In het bos van FontainebleauDe herfst is mijn favoriete seizoen om aan een nieuw boek te beginnen.
Noodzakelijke cookies maken inloggen mogelijk en onthouden voorkeuren. Optionele bezoekersstatistieken blijven uit zonder toestemming. Geen advertentietrackers.
